2 Samuel 17
17:1 ထို႔ေနာက္ အဟိေသာေဖလက အဗရွလုံအား “လူအေယာက္တစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ကို ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး ယေန႔ညတြင္ပင္ထ၍ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးေနာက္သို႔ အကြၽႏ္ုပ္လိုက္ပါရေစ။
17:2 သူေျခကုန္လက္ပန္းက်၍ အားနည္းေနခ်ိန္တြင္ သူ႔ကို တိုက္ခိုက္ပါရေစ။ သူ႔ကို ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး သူ႔လူအေပါင္းတို႔ ထြက္ေျပးၾကေသာအခါ ရွင္ဘုရင္ကိုသာ ကြပ္မ်က္ပါမည္။
17:3 လူအားလုံးကိုလည္း အရွင့္ထံ ျပန္ေခၚလာပါမည္။ အရွင္အလိုရွိေသာသူကိုရလွ်င္ က်န္လူအေပါင္းတို႔ကိုလည္း ျပန္ရသကဲ့သို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ လူအေပါင္းတို႔သည္ ျပန္လာ၍ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေနရပါလိမ့္မည္”ဟု အႀကံေပး၏။
17:4 အဗရွလုံအပါအဝင္ အစၥေရးသက္ႀကီးဝါႀကီးအားလုံးတို႔သည္ ထိုအႀကံကို ႏွစ္သက္သေဘာက်ၾက၏။
17:5 သို႔ေသာ္ အဗရွလုံက “အာခိလူမ်ိဳး ဟုရွဲကို ေခၚခဲ့ပါ။ သူအဘယ္သို႔အႀကံေပးမည္ကိုလည္း နားေထာင္ၾကည့္ရမည္”ဟု ဆို၏။
17:6 အဗရွလုံထံသို႔ ဟုရွဲ ေရာက္လာေသာအခါ အဗရွလုံက သူ႔အား “အဟိေသာေဖလက ဤသို႔အႀကံေပးပါၿပီ။ သူ႔အႀကံအတိုင္း ျပဳသင့္ မျပဳသင့္ သင္အႀကံေပးပါေလာ့”ဟု ဆိုလွ်င္
17:7 ဟုရွဲက အဗရွလုံအား “အဟိေသာေဖလေပးေသာအႀကံသည္ ယခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ မသင့္ေလ်ာ္ပါ”ဟု ျပန္ေျဖ၏။
17:8 ထို႔ျပင္ ဟုရွဲက “အရွင့္ခမည္းေတာ္ႏွင့္ သူ႔အမႈထမ္းတို႔သည္ စစ္သူရဲမ်ား ျဖစ္ၾကသည္သာမက ေတာထဲ၌သားေပ်ာက္ေသာဝံမကဲ့သို႔ စိတ္ႏွလုံးခက္ထန္ေနမည္ကို အရွင္သိပါ၏။ ထို႔ျပင္ အရွင့္ခမည္းေတာ္သည္ သူရဲေကာင္းျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ လူအမ်ားႏွင့္အတူ ညအိပ္မည္မဟုတ္ပါ။
17:9 ယခုဆိုလွ်င္ သူသည္ လိုဏ္ဂူတစ္ခုခု၊ သို႔မဟုတ္ ေနရာတစ္ေနရာရာတြင္ ပုန္းေရွာင္ေနပါလိမ့္မည္။ စစ္စတိုက္သည္ႏွင့္ စစ္သည္တို႔က်ဆုံးေၾကာင္းၾကားေသာသူတို႔က ‘အဗရွလုံေနာက္လိုက္သူတို႔ အသတ္ခံရေလၿပီ’ဟု ဆိုၾကပါလိမ့္မည္။
17:10 ျခေသၤ့ကဲ့သို႔ရဲရင့္ေသာစိတ္ႏွလုံးရွိသူမ်ားပင္ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ကုန္ၾကပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမူကား အရွင့္ခမည္းေတာ္သည္ သူရဲေကာင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔အမႈထမ္းတို႔သည္လည္း ရဲစြမ္းသတၱိရွိသူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းကို အစၥေရးလူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔ သိၾကပါ၏။
17:11 ထို႔ေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္အႀကံေပးလိုသည္မွာ ဒန္ၿမိဳ႕မွစ၍ ေဗရေရွဘၿမိဳ႕အထိ သမုဒၵရာသဲလုံးႏွင့္အမွ် မ်ားျပားေသာအစၥေရးလူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔ကို အကုန္စုေဝးေစၿပီး အရွင္ကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္၍ စစ္ထြက္တိုက္ေစလိုပါသည္။
17:12 သူရွိႏိုင္ေသာေနရာတစ္ခုသို႔ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ဝင္ေရာက္ၿပီး ေျမေပၚႏွင္းက်သကဲ့သို႔ သူတို႔ကို စီးနင္းတိုက္ခိုက္လွ်င္ သူ႔လူအားလုံး တစ္ေယာက္မွ်က်န္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။
17:13 အကယ္၍ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ၿမိဳ႕သို႔ ဆုတ္သြားလွ်င္ အစၥေရးလူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔သည္ ႀကိဳးကိုယူလာၿပီး ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ေက်ာက္စရစ္ခဲတစ္ခဲမွ်မက်န္ေအာင္ ထိုၿမိဳ႕ကို ခ်ိဳင့္ဝွမ္းထဲသို႔ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ဆြဲခ်ပစ္မည္”ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။
17:14 ထိုအခါ အဗရွလုံႏွင့္ အစၥေရးအမ်ိဳးသားအေပါင္းတို႔က “အာခိလူမ်ိဳး ဟုရွဲေပးေသာအႀကံသည္ အဟိေသာေဖလေပးေသာအႀကံထက္ ေကာင္းသည္”ဟု ေထာက္ခံၾက၏။ အေၾကာင္းမွာ အဗရွလုံကို ေဘးေတြ႕ေစမည့္အေၾကာင္း အဟိေသာေဖလေပးေသာအႀကံပ်က္ျပားရန္ ထာဝရဘုရား စီစဥ္ေတာ္မူၿပီ။
17:15 ထို႔ေနာက္ ဟုရွဲသည္ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ ဇာဒုတ္ႏွင့္ အဗ်ာသာအား “အဟိေသာေဖလက အဗရွလုံႏွင့္ အစၥေရးသက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔အား ဤနည္း ဤလမ္း အႀကံေပးၿပီ။ အကြၽႏ္ုပ္မူကား ထိုနည္း ထိုလမ္း အႀကံေပးၿပီ။
17:16 ယခု ခ်က္ခ်င္း ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးထံသို႔ လူလႊတ္ၿပီး ‘ကႏၲာရလြင္ျပင္၌ ညအိပ္မနားဘဲ ခရီးဆက္သြားပါ။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ရွင္ဘုရင္ႏွင့္လူအားလုံး ဝါးမ်ိဳျခင္း ခံရလိမ့္မည္’ဟူ၍ ၾကားေလွ်ာက္ေလာ့”ဟု မွာၾကားလိုက္၏။
17:17 ေယာနသန္ႏွင့္ အဟိမတ္တို႔သည္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ဝင္ၿပီး လူျမင္ခံ၍မရသျဖင့္ အေရၤာေဂလအရပ္တြင္ ေနေန၏။ သတင္းရရွိေသာအေစခံမေလးတစ္ဦးက သူတို႔အား လာေျပာျပေသာအခါ သူတို႔သည္လည္း ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးအား သြားေျပာျပၾက၏။
17:18 သို႔ေသာ္ လုလင္တစ္ဦးသည္ သူတို႔ကို ေတြ႕သြား၍ အဗရွလုံအား သြားေလွ်ာက္သျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ အလ်င္အျမန္ထြက္ေျပးသြားၿပီး ဗာဟုရိမ္ၿမိဳ႕ရွိ လူတစ္ေယာက္၏အိမ္သို႔ ေျပးသြားကာ ထိုအိမ္ဝင္းရွိ ေရတြင္းထဲသို႔ ဆင္း၍ပုန္းေနၾက၏။
17:19 ထိုအိမ္၏အိမ္ရွင္မက အဖုံးတစ္ခုကိုယူၿပီး ေရတြင္းဝကို ပိတ္ကာ ထိုအေပၚတြင္ ဂ်ဳံကို လွန္းထားလိုက္သျဖင့္ မည္သူမွ် သတိမထားမိေပ။
17:20 အဗရွလုံ၏လူတို႔က ထိုမိန္းမ၏အိမ္သို႔ေရာက္လာၿပီး “အဟိမတ္ႏွင့္ ေယာနသန္ကား အဘယ္မွာနည္း”ဟု ေမးလွ်င္ ထိုမိန္းမက “ေခ်ာင္းကို ကူးသြားၾကၿပီ”ဟု ျပန္ေျပာ၏။ သူတို႔ လိုက္ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕သျဖင့္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္သြားၾက၏။
17:21 ထိုသူတို႔ျပန္သြားလွ်င္ အဟိမတ္ႏွင့္ ေယာနသန္သည္ ေရတြင္းမွတက္လာၾကၿပီး ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးထံသို႔သြား၍ “အို ဒါဝိဒ္မင္းႀကီး၊ အဟိေသာေဖလသည္ အရွင့္ကိုတိုက္ခိုက္ရန္ အႀကံေပးပါၿပီ။ အလ်င္အျမန္ထ၍ ျမစ္ကို ကူးပါေလာ့”ဟု အေၾကာင္းၾကားၾက၏။
17:22 ထို႔ေၾကာင့္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးႏွင့္ သူႏွင့္အတူရွိေသာ လူအေပါင္းတို႔သည္ ထ၍ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္ကို ကူးၾက၏။ နံနက္မိုးလင္းခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ တစ္ေယာက္မက်န္ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းကို ေရာက္ကုန္ၾက၏။
17:23 အဟိေသာေဖလသည္ မိမိေပးေသာအႀကံအတိုင္း မလုပ္သည္ကို သိျမင္လွ်င္ ျမည္းကို ကုန္းႏွီးတင္ၿပီး ေနရင္းၿမိဳ႕ရွိ မိမိအိမ္သို႔ ျပန္ကာ အိမ္သားတို႔အား မွာစရာရွိသည္ကို မွာၾကားၿပီး မိမိကိုယ္ကို ႀကိဳးဆြဲခ်ေသေလ၏။ သူ႔ကို ဘိုးေဘးတို႔၏သခ်ႋဳင္းတြင္ သၿဂႋဳဟ္ၾက၏။
17:24 ထို႔ေနာက္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ မဟာနိမ္ၿမိဳ႕သို႔ ထြက္သြား၏။ အဗရွလုံသည္လည္း သူ႔ေနာက္လိုက္အစၥေရးလူအေပါင္းတို႔ႏွင့္အတူ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးလာၾက၏။
17:25 အဗရွလုံသည္ အာမသကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ယြာဘေနရာတြင္ ခန႔္ထား၏။ အာမသသည္ ယြာဘ၏မိခင္၊ ေဇ႐ုယာ၏ညီမ၊ နာဟတ္၏သမီး အဘိဂဲလႏွင့္ေပါင္းသင္းေသာ ေယသာအမည္ရွိ အစၥေရးအမ်ိဳးသားတစ္ဦး၏သားျဖစ္၏။
17:26 အဗရွလုံႏွင့္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔သည္ ဂိလဒ္ျပည္၌ စခန္းခ်ၾက၏။
17:27 ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ မဟာနိမ္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ေသာအခါ အမၼဳန္ျပည္၊ ရဗၺာၿမိဳ႕မွ နာဟတ္၏သား ေရွာဘိ၊ ေလာေဒဗာၿမိဳ႕မွ အေမ်လ၏သား မာခိရ၊ ေရာေဂလိမ္ၿမိဳ႕မွ ဂိလဒ္ျပည္သား ဗာဇိလဲ တို႔က
17:28 “ကႏၲာရလမ္းတြင္ လူတို႔ ဆာေလာင္ေမာပန္းၾကလိမ့္မည္၊ ေရငတ္ၾကလိမ့္မည္”ဟု ေတြးၿပီး အိပ္ရာ၊ ဇလုံမွအစ ေျမအိုးေျမခြက္မ်ား၊ ဂ်ဳံ၊ မုေယာ၊ မုန႔္ညက္၊ သီးႏွံအေျခာက္၊ ပဲႀကီး၊ ပဲနီ၊ မုန႔္ဆန္း၊
17:29 ပ်ားရည္၊ ဒိန္ခ်ဥ္၊ သိုးသား၊ ႏြားႏို႔ခဲ စသည္တို႔ကို ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးႏွင့္ သူ႔လူတို႔စားဖို႔ ယူေဆာင္လာၾက၏။