Job 7
7:1 လူတို႔သည္ ေျမႀကီးေပၚမွာ ပင္ပန္းစြာအမွုထမ္းရသည္ မဟုတ္ေလာ။ သူေနရေသာ ေန႔ရက္တို႔သည္ အငွားခံေသာသူ၏ ေန႔ရက္ကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္မဟုတ္ေလာ။
7:2 ကၽြန္ခံရေသာသူသည္ မိုးခ်ဳပ္ေသာအခ်ိန္ကို ေတာင့္တ၍၊ အငွားခံေသာသူသည္ အခရမည့္အခ်ိန္ကို ေမၽွာ္လင့္သကဲ့သို႔၊
7:3 ထိုနည္းတူ ငါသည္ ဒုကၡေန႔လတို႔ႏွင့္ ဆိုင္ရ၏။ ပင္ပန္းစြာခံရေသာ ညတို႔သည္လည္း ငါ၏ အငန္းအတာျဖစ္၏။
7:4 အဘယ္အခါမွ ညကုန္၍ ငါထရပါမည္နည္းဟု ငါသည္ ညည္းတြားလ်က္ အိပ္ရ၏။ မိုးလင္းသည္တိုင္ေအာင္ လွိမ့္လ်က္လူးလ်က္ ေနရ၏။
7:5 ေလာက္ႏွင့္ရႊံ့တို႔သည္ အဝတ္ကဲ့သို႔ ငါ့ကိုယ္ကို ဖုံးလႊမ္းၾက၏။ ငါ့အေရသည္ ကြဲ၍ ယိလ်က္ရွိ၏။
7:6 ငါ့ေန႔ရက္တို႔သည္ ရက္ကန္းလြန္းထက္ျမန္၍ ေမၽွာ္လင့္ျခင္းမရွိဘဲ လြန္သြားတတ္ၾက၏။
7:7 ငါ့အသက္သည္ ေလသက္သက္ျဖစ္ေၾကာင္းကို ေအာက္ေမ့ေတာ္မူပါ။ ေနာက္တစ္ဖန္ ေကာင္းေသာအက်ိဳးကို ငါမျမင္ရ။
7:8 ငါ့ကို ျမင္ေသာသူသည္ ေနာက္တစ္ဖန္ မျမင္ရ။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ၾကည့္ရွုေတာ္မူေသာအခါ ငါေပ်ာက္ပါၿပီ။
7:9 မိုးတိမ္သည္ ျပယ္ေပ်ာက္ ကြယ္လြင့္သကဲ့သို႔၊ သခၤ်ိဳင္းတြင္းထဲသို႔ ဆင္းေသာသူသည္ ေနာက္တစ္ဖန္ မတက္ရ။
7:10 မိမိအိမ္သို႔ မျပန္ရ။ သူ၏ေနရင္းအရပ္သည္ ေနာက္တစ္ဖန္ သူ႔ကိုမသိရ။
7:11 ထိုေၾကာင့္ငါသည္ ကိုယ္ႏွုတ္ကို မခ်ဳပ္တည္း။ စိတ္ပင္ပန္းလ်က္ႏွင့္ စကားေျပာရ၏။ အလြန္ညႇိုးငယ္ေသာ စိတ္ႏွင့္ ျမည္တမ္းရ၏။
7:12 ငါသည္ ပင္လယ္ျဖစ္သေလာ။ နဂါးျဖစ္သေလာ။ ထိုသို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ငါ့ကို အေစာင့္ထားေတာ္မူရသေလာ။
7:13 ငါသည္အိပ္၍ သက္သာမည္။ ငါ့ခုတင္သည္ ခ်မ္းသာေပးမည္ဟု ငါဆိုလၽွင္၊
7:14 ကိုယ္ေတာ္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေသာ အိပ္မက္ကို ေပးေတာ္မူ၏။ ည႐ူပါ႐ုံအားျဖင့္ ငါ့ကို ထိတ္လန္႔ေစေတာ္မူ၏။
7:15 ငါသည္ ကိုယ္အရိုးကို ႏွေျမာသည္ထက္ အသက္ခ်ဳပ္၍ ေသရေသာအခြင့္ကို သာ၍ေတာင့္တပါ၏။
7:16 ငါသည္ အားေလ်ာ့လ်က္ရွိ၏။ အစဥ္မျပတ္ အသက္မရွင္ရာ။ ငါ့ကို တတ္တိုင္းရွိေစေတာ္မူပါ။ ငါ့အသက္သည္ အခိုးအေငြ႕ျဖစ္၏။
7:17 ကိုယ္ေတာ္သည္ လူကိုပမာဏျပဳ၍ စိတ္စြဲလမ္းေတာ္မူမည္အေၾကာင္း၊
7:18 သူ႔ကို နံနက္တိုင္း အၾကည့္အရွုႂကြလာ၍၊ ခဏခဏ စုံစမ္းေတာ္မူမည္အေၾကာင္း၊ လူသည္ အဘယ္သို႔ေသာသူ ျဖစ္ပါသနည္း။
7:19 အဘယ္ကာလမွ ငါ့ကိုမၾကည့္မရွု၊ မ်က္ႏွာလႊဲေတာ္မူမည္နည္း။ ငါသည္ ကိုယ္တံေတြးကို မ်ိဳရသည္တိုင္ေအာင္၊ အဘယ္ကာလမွ တတ္တိုင္း ရွိေစေတာ္မူမည္နည္း။
7:20 လူကို ေစာင့္ေတာ္မူေသာအရွင္၊ အကၽြန္ုပ္အျပစ္ရွိသည္ မွန္ပါေစေတာ့။ ကိုယ္ေတာ္ေရွ႕မွာ အဘယ္သို႔ ျပဳရပါမည္နည္း။ အကၽြန္ုပ္သည္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ရြံရွာရသည္တိုင္ေအာင္ အကၽြန္ုပ္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ပစ္စရာစက္သင္းေတာ္မူသနည္း။
7:21 အကၽြန္ုပ္ျပစ္မွားျခင္းကို အဘယ္ေၾကာင့္ သည္းခံေတာ္မမူသနည္း။ အကၽြန္ုပ္အျပစ္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ေျဖရွင္းေတာ္မမူသနည္း။ ယခုမွာ အကၽြန္ုပ္သည္ ေျမမွုန္႔၌အိပ္ရပါမည္။ ကိုယ္ေတာ္သည္ နံနက္အခ်ိန္၌ ရွာေတာ္မူေသာအခါ၊ အကၽြန္ုပ္မရွိပါဟု ႁမြက္ဆို၏။