Psalms 102
102:1 အိုထာဝရဘုရား၊ အကၽြန္ုပ္၏ပတၳနာကို နားေထာင္ေတာ္မူပါ။ အကၽြန္ုပ္ေအာ္ဟစ္ျခင္းအသံသည္ ေရွ႕ေတာ္သို႔ ေရာက္ပါေစေသာ။
102:2 ေဘးေရာက္သည္ကာလ၌ မ်က္ႏွာေတာ္ကို အကၽြန္ုပ္မွလႊဲေတာ္မမူပါႏွင့္။ အကၽြန္ုပ္ေခၚေသာအခါ နားေထာင္ေတာ္မူပါ။ အလ်င္အျမန္ ထူးေတာ္မူပါ။
102:3 အေၾကာင္းမူကား၊ အကၽြန္ုပ္၏ေန႔ရက္ကာလသည္ မီးခိုးကဲ့သို႔ ကုန္တတ္ပါ၏။ အကၽြန္ုပ္၏အရိုးတို႔သည္ မီးေခ်းကဲ့သို႔ ကၽြမ္းၾကပါ၏။
102:4 အကၽြန္ုပ္၏ႏွလုံးသည္ ျမက္ပင္ကဲ့သို႔အထိအခိုက္ခံရ၍၊ ညႇိုးႏြမ္းလ်က္ ရွိပါ၏။ အစာစားျခင္းကိစၥကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့တတ္ပါ၏။
102:5 ကိုယ္ညည္းတြားျခင္း အသံေၾကာင့္၊ အကၽြန္ုပ္၏အရိုးတို႔သည္ အေရ၌ ကပ္လ်က္ရွိၾကပါ၏။
102:6 အကၽြန္ုပ္သည္ လြင္ျပင္၌ေနေသာ ဝံပိုကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ ေတာ၌ေနေသာ ဇီးကြက္ကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ျဖစ္ပါ၏။
102:7 အကၽြန္ုပ္သည္ အိမ္မိုးေပၚမွာ တစ္ေကာင္တည္းေနရေသာ ငွက္ကဲ့သို႔ျဖစ္၍ ေစာင့္လ်က္ေနရပါ၏။
102:8 အကၽြန္ုပ္ရန္သူတို႔သည္ တစ္ေန႔လုံးကဲ့ရဲ့ၾကပါ၏။ အကၽြန္ုပ္တစ္ဘက္၌ ေစာ္ကားေသာသူတို႔သည္ အကၽြန္ုပ္ကို ပုံခိုင္း၍ က်ိန္ဆိုတတ္ၾကပါ၏။
102:9 စိတ္ေတာ္မေျပ၊
102:10 အမ်က္ထြက္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္၊ အကၽြန္ုပ္သည္ျပာကို မုန္႔ကဲ့သို႔ စားရပါ၏။ ေသာက္ေသာအခါလည္း၊ မ်က္ရည္ေရာ၍ ေသာက္ရပါ၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္ အကၽြန္ုပ္ကို ခ်ီးေျမႇာက္ၿပီးမွ ေအာက္သို႔ ခ်ေတာ္မူၿပီ။
102:11 အကၽြန္ုပ္၏ေန႔ရက္တို႔သည္ ရွည္လ်ားေသာ အရိပ္ကဲ့သို႔ျဖစ္၍၊ ျမက္ပင္ကဲ့သို႔ အကၽြန္ုပ္ညႇိုးႏြမ္းပါ၏။
102:12 အိုထာဝရဘုရား၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ နိစၥထာဝရ ျဖစ္ေတာ္မူ၏။ နာမေတာ္သည္ ကာလအစဥ္အဆက္ တည္ပါ၏။
102:13 ထေတာ္မူပါ။ ဇိအုန္ၿမိဳ႕ကို သနားေတာ္မူပါ။ ဇိအုန္ၿမိဳ႕ကို ကယ္မသနားရေသာအခ်ိန္၊ ခ်ိန္းခ်က္ေတာ္မူေသာအခ်ိန္ ေရာက္ပါၿပီ။
102:14 ကိုယ္ေတာ္၏ကၽြန္တို႔သည္ ထိုၿမိဳ႕၏ ေက်ာက္ခဲတို႔ကိုပင္ ႏွစ္သက္၍၊ သူ၏ေျမမွုန္႔ကိုပင္ စုံမက္ၾကပါ၏။
102:15 တစ္ပါးအမ်ိဳးသားတို႔သည္ ထာဝရဘုရား၏ နာမေတာ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေလာကီရွင္ဘုရင္အေပါင္းတို႔သည္ ဘုန္းေတာ္ကိုလည္းေကာင္း ေၾကာက္ရြံ့ၾကပါလိမ့္မည္။
102:16 ထာဝရဘုရားသည္ ဇိအုန္ၿမိဳ႕ကိုတည္ေထာင္၍၊ ဘုန္းေတာ္ႏွင့္တကြ ထင္ရွားေတာ္မူလိမ့္မည္။
102:17 ကိုးကြယ္ရာမဲ့ေသာသူတို႔ ဆုေတာင္းျခင္းအေၾကာင္းကို မထီမဲ့ျမင္မျပဳ၊ သူတို႔၏ပတၳနာကို မွတ္ေတာ္မူလိမ့္မည္။
102:18 ထိုအေၾကာင္းအရာကို ေနာက္ျဖစ္လတၱံ့ေသာလူမ်ိဳးအဖို႔ ေရးမွတ္ရမည္။ ျပဳျပင္ေတာ္မူလတၱံ့ေသာလူတို႔သည္ ထာဝရဘုရားကို ခ်ီးမြမ္းၾကလိမ့္မည္။
102:19 ခ်ဳပ္ထားေသာသူ၏ညည္းတြားသံကို နားေထာင္ျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ ေသရမည့္သူတို႔ကို လႊတ္ျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္ေသာလူမ်ိဳးတို႔သည္ ထာဝရဘုရား၏ဝတ္ကိုျပဳလ်က္ စုေဝးၾကေသာအခါ၊ ဇိအုန္ေတာင္ေပၚ၊ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၌၊ထာဝရဘုရား၏နာမေတာ္ႏွင့္ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ကို ထင္ရွားေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ သန္႔ရွင္းရာဌာနေတာ္အထြဋ္က ငုံ႔ၾကည့္ေတာ္မူ၍၊ ေကာင္းကင္ေပၚက ထာဝရဘုရားသည္ ေျမႀကီးကို ရွုမွတ္ေတာ္မူ၏။
102:23 လမ္းခရီး၌ ငါ၏အစြမ္းကိုေလ်ာ့ေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ ငါ၏ေန႔ရက္ကာလကို တိုေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း ျပဳေတာ္မူေသာအခါ၊
102:24 ငါေလၽွာက္ေသာအခ်က္ဟူမူကား၊ အို အကၽြန္ုပ္၏ဘုရား၊ အကၽြန္ုပ္ကိုအသက္ပ်ိဳစဥ္ပင္ ပယ္ရွားေတာ္မမူပါႏွင့္။ ကိုယ္ေတာ္၏ႏွစ္တို႔သည္ ကာလအစဥ္အဆက္ ျမဲၾကပါ၏။
102:25 ကိုယ္ေတာ္သည္ ေရွ႕ဦးစြာ၌ ေျမႀကီးကို တည္ေတာ္မူၿပီ။ မိုးေကာင္းကင္သည္လည္း လက္ေတာ္ႏွင့္ ဖန္ဆင္းေသာအရာျဖစ္ပါ၏။
102:26 ထိုအရာတို႔သည္ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ေရာက္ေသာ္လည္း ကိုယ္ေတာ္သည္ အျမဲတည္ေတာ္မူ၏။ ထိုအရာရွိသမၽွတို႔သည္ အဝတ္ကဲ့သို႔ ေဟာင္းႏြမ္းျခင္းသို႔ေရာက္၍၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဝတ္လုံကိုလဲသကဲ့သို႔ လဲေတာ္မူသျဖင့္၊ ေျပာင္းလဲျခင္းရွိၾကေသာ္လည္း၊
102:27 ကိုယ္ေတာ္သည္ ေျပာင္းလဲေတာ္မမူပါ။ အသက္ေတာ္လည္း မကုန္မဆုံးရပါ။
102:28 ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္တို႔၏ သားေျမးတို႔သည္တည္၍၊ အမ်ိဳးအႏြယ္သည္လည္း ေရွ႕ေတာ္၌ ျမဲၿမံပါလိမ့္မည္။