Ruth 1
1:1 တရားသူႀကီးအုပ္စိုးေသာ ကာလ၊ တစ္ရံေရာအခါ ဣသေရလျပည္၌ အစာအာဟာရေခါင္းပါး၍ ယုဒျပည္ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သား တစ္ေယာက္သည္၊ မယားႏွင့္ သားႏွစ္ေယာက္ပါလ်က္ ေမာဘျပည္၌ တည္းခိုျခင္းငွာ သြား၏။
1:2 ထိုသူ၏အမည္ကား ဧလိမလက္။ မယားအမည္ကားေနာမိ။ သားႏွစ္ေယာက္အမည္ကား မဟာလုန္ႏွင့္ ခိလ်ဳန္တည္း။ သူတို႔သည္ယုဒျပည္၊ ဗက္လင္ၿမိဳ႕၊ ဧဖရတ္အရပ္သားျဖစ္လ်က္၊ ေမာဘျပည္သို႔သြား၍ ေနၾက၏။
1:3 ေနာမိ၏ခင္ပြန္း ဧလိမလက္သည္ ေသ၍ မယားႏွင့္သားႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ က်န္ရစ္ၾက၏။
1:4 သားတို႔သည္ ေမာဘျပည္သူ ဩရပႏွင့္႐ုသအမည္ရွိေသာ မိန္းမႏွစ္ေယာက္တို႔ႏွင့္ စုံဖက္ျခင္းကိုျပဳ၍၊ ထိုျပည္မွာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔မၽွေနၿပီးမွ၊
1:5 ထိုသားႏွစ္ေယာက္ မဟာလုန္ႏွင့္ခိလ်ဳန္တို႔သည္ ေသ၍ ေနာမိသည္သားမရွိ၊ ခင္ပြန္းလည္းမရွိ က်န္ရစ္ေလ၏။
1:6 တစ္ဖန္ ထာဝရဘုရားသည္ မိမိလူတို႔ကို အၾကည့္အရွုႂကြ၍ မုန္႔ကိုေပးသနားေတာ္မူေၾကာင္းကို ထိုမိန္းမသည္ ေမာဘျပည္၌ၾကားေသာအခါ၊ ေမာဘျပည္မွ ျပန္သြားမည္ဟု ေခၽြးမႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူထ၍၊
1:7 တည္းခိုရာအရပ္က ထြက္ၿပီးလၽွင္ ယုဒျပည္သို႔ေရာက္လိုေသာငွာ သြားၾက၏။
1:8 သို႔ရာတြင္ ေခၽြးမႏွစ္ေယာက္တို႔အား၊ သင္တို႔သည္ ကိုယ္အမိအိမ္သို႔ ျပန္သြားၾကေလာ့။ ေသလြန္ေသာသူ၌လည္းေကာင္း၊ ငါ၌လည္းေကာင္း၊ ေက်းဇူးျပဳသည္ႏွင့္အညီ၊ ထာဝရဘုရားသည္ သင္တို႔၌ ေက်းဇူးျပဳေတာ္မူပါေစေသာ။
1:9 သင္တို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ေနာက္ရေသာလင္အိမ္၌ ခ်မ္းသာစြာေနရမည္အေၾကာင္း ထာဝရဘုရား ကယ္မသနားေတာ္မူပါေစေသာဟု ဆိုလ်က္ သူတို႔ကို နမ္းေလ၏။ သူတို႔သည္လည္း၊ အသံကိုလႊင့္၍ ငိုေႂကြးလ်က္၊
1:10 အကယ္စင္စစ္ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္အတူ၊ ကိုယ္ေတာ္၏ အမ်ိဳးထံသို႔ လိုက္သြားပါမည္ဟု ဆိုၾက၏။
1:11 ေနာမိကလည္း၊ ငါ့သမီးတို႔ ျပန္သြားၾကေလာ့။ ငါႏွင့္အတူ အဘယ္ေၾကာင့္ လိုက္ရမည္နည္း။ သင္တို႔လင္ရွာဖို႔ ငါ၏ဝမ္း၌ သားရွိေသးသေလာ။
1:12 ငါ့သမီးတို႔ ျပန္သြားၾကေလာ့။ ငါသည္အသက္အရြယ္လြန္၍ လင္ႏွင့္မေနသင့္။ သို႔မဟုတ္ ေမၽွာ္လင့္စရာရွိေသးသည္ဟု ငါဆိုလၽွင္လည္းေကာင္း၊ ယေန႔ညမွာ လင္ေနလၽွင္လည္းေကာင္း၊ သားတို႔ကိုလည္း ဖြားျမင္လၽွင္လည္းေကာင္း၊
1:13 ထိုသားတို႔သည္ ႀကီးပြားသည္တိုင္ေအာင္ ငံ့ေနလိမ့္မည္ေလာ။ လင္မေနဘဲ သူတို႔ကို ေမၽွာ္လင့္လိမ့္မည္ေလာ။ ငါ့သမီးတို႔ ထိုသို႔မျဖစ္ရ။ ထာဝရဘုရား လက္ေတာ္သည္ ငါ၌ကန္႔လန္႔ရွိသည္ကို သင္တို႔အတြက္ ငါအလြန္ၾကင္နာေသာ စိတ္ရွိသည္ဟု ဆိုေလေသာ္၊
1:14 သူတို႔သည္ တစ္ဖန္ အသံကိုလႊင့္၍ ငိုေႂကြးၾက၏။ ထိုအခါဩရပသည္ ေယာကၡမကိုနမ္း၍ မိမိအမ်ိဳးသားတို႔ထံ ျပန္သြား၏။ ႐ုသမူကား၊ ေယာကၡမ၌ မွီဝဲဆည္းကပ္လ်က္ ေနေသး၏။
1:15 ေနာမိကလည္း၊ သင့္အစ္မသည္ အမ်ိဳးသားရင္း ဘုရားရင္းတို႔ထံသို႔ ျပန္သြားၿပီ။ အစ္မေနာက္သို႔ လိုက္သြားပါဟုဆိုေသာ္၊
1:16 ႐ုသက၊ ကၽြန္မသည္ ကိုယ္ေတာ္ကို မစြန္႔ပါရေစႏွင့္။ ေနာက္ေတာ္သို႔မလိုက္ဘဲ ျပန္သြားေစျခင္းငွာ မျပဳပါႏွင့္။ ကိုယ္ေတာ္သြားေလရာရာသို႔ ကၽြန္မလိုက္ပါမည္။ ကိုယ္ေတာ္အိပ္ေလရာရာ၌ ကၽြန္မအိပ္ပါမည္။ ကိုယ္ေတာ္အမ်ိဳးသည္ ကၽြန္မအမ်ိဳး၊ ကိုယ္ေတာ္ဘုရားသည္ ကၽြန္မဘုရား ျဖစ္ပါေစ။
1:17 ကိုယ္ေတာ္ေသရာအရပ္၌ ကၽြန္မေသ၍ သၿဂႋဳဟ္ခံပါမည္။ ေသျခင္းမွတစ္ပါး၊ အျခားေသာအမွုေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ကၽြန္မ ကြာလၽွင္၊ ထာဝရဘုရားသည္ ကၽြန္မ၌ ထိုမၽွမက ျပဳေတာ္မူပါေစေသာဟု ျပန္ဆို၏။
1:18 ႐ုသသည္ လိုက္ျခင္းငွာ ခိုင္ခံ့ေသာစိတ္ရွိသည္ကို ေနာမိသည္သိျမင္ေသာ္ တိတ္ဆိတ္စြာေနေလ၏။
1:19 ထိုသူႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ခရီးသြား၍ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ေသာအခါ၊ တစ္ၿမိဳ႕လုံး အုတ္အုတ္က်က္က်က္ျဖစ္၍၊ ဤသူကား ေနာမိဟုတ္သေလာဟု ေမးၾက၏။
1:20 သူကလည္း ေနာမိဟူ၍ မေခၚပါႏွင့္။ မာရဟူ၍ ေခၚပါ။ အနႏၲတန္ခိုးရွင္သည္ ငါ့အား အလြန္ခါးေသာအရာကို ေပးေတာ္မူၿပီ။
1:21 ငါသည္ ႂကြယ္ဝျပည့္စုံလ်က္ ထြက္သြား၏။ ယခုမူကား ဆင္းရဲလ်က္ တစ္ကိုယ္တည္းရွိမွ၊ ထာဝရဘုရားသည္ ငါ့ကိုပို႔ျပန္ေတာ္မူၿပီ။ ထာဝရဘုရားသည္ ငါ့ကိုႏွိမ့္ခ်၍ အနႏၲတန္ခိုးရွင္သည္ ငါ့ကိုဆင္းရဲေစေတာ္မူသည္ ျဖစ္၍၊ ေနာမိအမည္ျဖင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါ့ကိုေခၚၾကသနည္းဟု ျပန္ေျပာ၏။
1:22 ထိုသို႔ေမာဘျပည္မွ လိုက္လာေသာ ေမာဘျပည္သူ ေခၽြးမ႐ုသႏွင့္အတူ ေနာမိသည္ျပန္လာ၍၊ မုေယာစပါးကို ရိတ္စကာလ၌ ဗက္လင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ၾက၏။