Job 17
17:1 ငါ့အသက္ဝိညာဥ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿပီ။ ငါေနရမည့္ေန႔ရက္တို႔ ကုန္ဆုံးၿပီ။ သခ်ႋဳင္းလည္း ငါ့ကို ေစာင့္ႀကိဳေနၿပီ။
17:2 အကယ္စင္စစ္ ေလွာင္ေျပာင္သူတို႔သည္ ငါ့ကို ဝိုင္းရံလ်က္ရွိ၏။ သူတို႔ေလွာင္ေျပာင္ေထ့ေငါ့သည္ကို ငါၾကည့္ေနရပါ၏။
17:3 ကိုယ္ေတာ္တိုင္ အကြၽႏ္ုပ္အတြက္ အာမခံေပးေတာ္မူပါ။ မည္သူသည္ အကြၽႏ္ုပ္အတြက္ အာမခံေပးမည္နည္း။
17:4 ကိုယ္ေတာ္သည္ သူတို႔စိတ္ကို အသိဉာဏ္ႏွင့္ကင္းေစေတာ္မူၿပီ။ သူတို႔ကို ခ်ီးေျမႇာက္ေတာ္မူမည္မဟုတ္။
17:5 ေဝစုရရွိရန္ ကိုယ့္မိတ္ေဆြကို သစၥာေဖာက္ေသာသူ၏သားသမီးတို႔သည္လည္း မ်က္စိကြယ္ရလိမ့္မည္။
17:6 ကိုယ္ေတာ္သည္ ငါ့ကို လူတို႔ပုံခိုင္းစရာျဖစ္ေစၿပီ။ ငါ့မ်က္ႏွာကို တံေတြးေထြးစရာျဖစ္ေစၿပီ။
17:7 ပူေဆြးေသာကမ်ားေၾကာင့္ ငါ့မ်က္စိမ်ားလည္း မႈန္ေလၿပီ။ ငါ့ကိုယ္အဂၤါရွိသမွ်လည္း အရိပ္သဖြယ္ ျဖစ္ကုန္ပါၿပီ။
17:8 ဤအျဖစ္ေၾကာင့္ ေျဖာင့္မွန္ေသာသူတို႔သည္ အံ့ဩထိတ္လန႔္ၾကၿပီ။ အျပစ္မဲ့ေသာသူတို႔သည္လည္း ဘုရားတရားမဲ့ေသာသူတို႔အေပၚ မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၾကၿပီ။
17:9 ေျဖာင့္မတ္ေသာသူမူကား မိမိလမ္းအတိုင္း တည္ၾကည္စြာေလွ်ာက္လွမ္း၍ လက္စင္ၾကယ္ေသာသူသည္လည္း ပို၍ပို၍အားႀကီးလာလိမ့္မည္။
17:10 သင္တို႔အားလုံး ထပ္လာ၍ ျငင္းခုံၾက။ သင္တို႔တြင္ ပညာရွိဟူ၍တစ္ေယာက္မွ် ငါေတြ႕ရမည္မဟုတ္။
17:11 ငါေနရမည့္ေန႔ရက္မ်ား ကုန္လြန္သြားၿပီ။ ငါ့ရည္႐ြယ္ခ်က္၊ ငါ့စိတ္အလိုဆႏၵမ်ားလည္း ပ်က္လြင့္ကုန္ၿပီ။
17:12 သူတို႔သည္ ညကိုပင္ ေန႔ဟုဆိုလ်က္ ေမွာင္ေနသည္ကိုပင္ ‘မိုးလင္းေတာ့မည္’ဟု ဆိုတတ္ၾက၏။
17:13 မရဏာႏိုင္ငံသည္ ငါေမွ်ာ္လင့္ရာအိမ္ျဖစ္၍ ငါ့အိပ္ရာကို ေမွာင္မိုက္၌ ခင္းထားရလွ်င္
17:14 ေသတြင္းကို အေဖ၊ ေလာက္ေကာင္ကို အေမ၊ ႏွမ ဟူ၍ ငါေခၚရေတာ့မည္။
17:15 ငါ၏ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကား အဘယ္မွာနည္း။ ငါ၏ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို အဘယ္သူျမင္ရမည္နည္း။
17:16 ထိုအရာတို႔သည္ မရဏာတံခါးေပါက္ထဲသို႔ ဝင္သြားမည္ေလာ။ ငါႏွင့္အတူ ေျမမႈန႔္ထဲတြင္ ဆင္းေနမည္ေလာ”ဟု ဆိုေလ၏။