Job 2
2:1 ဘုရားသားတို႔သည္ ထာဝရဘုရားေရွ႕ေတာ္၌ ဝင္ေရာက္ခစားေသာေန႔ေရာက္လာျပန္လွ်င္ စာတန္သည္လည္း သူတို႔ႏွင့္အတူ ထာဝရဘုရားေရွ႕ေတာ္သို႔ ေရာက္လာ၏။
2:2 ထာဝရဘုရားက စာတန္အား “သင္ ဘယ္အရပ္က လာသနည္း”ဟု ေမးေတာ္မူလွ်င္ စာတန္က ထာဝရဘုရားအား “ေျမႀကီးတစ္ခြင္ လွည့္လည္သြားလာရာမွ လာပါသည္”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္၏။
2:3 ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက စာတန္အား “ငါ့အေစအပါးေယာဘကို သင္သတိထားမိသေလာ။ ေျမႀကီးေပၚတြင္ သူႏွင့္တူေသာသူတစ္ေယာက္မွ်မရွိ။ သူသည္ အျပစ္တင္စရာမရွိ၊ ေျဖာင့္မွန္ေသာသူ၊ ဘုရားသခင္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕႐ိုေသေသာသူ၊ မေကာင္းမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္ေသာသူျဖစ္၏။ အေၾကာင္းမရွိဘဲ သူ႔ကိုဖ်က္ဆီးရန္ သင္သည္ ငါ့ကိုတိုက္တြန္းေသာ္လည္း သူသည္ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ျခင္းကို စြဲကိုင္ထားလ်က္ရွိ၏”ဟု မိန႔္ဆို၏။
2:4 ထိုအခါ စာတန္က ထာဝရဘုရားအား “အေရျပားအဖို႔ အေရျပားဆိုသကဲ့သို႔ပင္ လူသည္ မိမိအသက္အဖို႔ အရာအားလုံးကိုပင္ ေပးဆပ္ႏိုင္မည္သာျဖစ္ပါ၏။
2:5 လက္ေတာ္ကိုဆန႔္၍ သူ၏အ႐ိုးအသားတို႔ကို ဖ်က္ဆီးၾကည့္ပါ။ သူသည္ ကိုယ္ေတာ္ကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ က်ိန္ဆဲမည္မွာ မလြဲပါ”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္၏။
2:6 ထာဝရဘုရားကလည္း စာတန္အား “ၾကည့္ေလာ့။ သူသည္ သင့္လက္၌ ရွိ၏။ သူ႔အသက္ကိုမူ ခ်မ္းသာေပးရမည္”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။
2:7 စာတန္သည္ ထာဝရဘုရားထံမွ ထြက္သြား၍ ေယာဘကို ဦးေခါင္းမွ ေျခဖဝါးအထိ ဆိုး႐ြားေသာအနာစိမ္းမ်ားကို ေပါက္ေစ၏။
2:8 ေယာဘသည္ အိုးျခမ္းပဲ့တစ္ခုကိုယူ၍ ျပာထဲတြင္ ထိုင္လ်က္ မိမိကိုယ္ကိုကုတ္ျခစ္ေနရေလ၏။
2:9 ထိုအခါ သူ၏ဇနီးက သူ႔အား “ယခုခ်ိန္ထိ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ျခင္းကို စြဲကိုင္ထားဦးမည္ေလာ။ ဘုရားသခင္ကို က်ိန္ဆဲၿပီး ေသလိုက္ပါေလာ့”ဟု ဆို၏။
2:10 ေယာဘက သူ႔ဇနီးအား “သင္သည္ မိန္းမမိုက္တစ္ေယာက္ ေျပာတတ္သကဲ့သို႔ ေျပာပါသည္တကား။ ဘုရားသခင္ထံမွ အေကာင္းကိုလက္ခံ၍ အဆိုးကို လက္မခံဘဲေနရမည္ေလာ”ဟု ျပန္ေျပာ၏။ ေယာဘသည္ ဤသို႔ႀကဳံေတြ႕ရေသာ္လည္း မိမိႏႈတ္ျဖင့္မွ် မျပစ္မွားဘဲေန၏။
2:11 ေယာဘသည္ ထိုအျဖစ္ဆိုးအလုံးစုံတို႔ကို ႀကဳံေတြ႕ေနရေၾကာင္း ၾကားသိၾကလွ်င္ ေတမန္အမ်ိဳးသား ဧလိဖတ္၊ ရႈအာအမ်ိဳးသား ဗိလဒဒ္၊ ေနမတ္အမ်ိဳးသား ေဇာဖာ စေသာသူ၏သူငယ္ခ်င္းသုံးဦးတို႔သည္ ေယာဘကိုစာနာသျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္ေပးရန္ မိမိတို႔ေနရပ္မွထြက္လာ၍ အတူတကြေတြ႕ဆုံကာ ေယာဘထံသို႔ အတူသြားၾက၏။
2:12 သူတို႔သည္ အေဝးမွလွမ္းၾကည့္၍ ေယာဘကိုမမွတ္မိေသာအခါ ေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးၾကေလ၏။ မိမိတို႔ဝတ္လုံကိုဆုတ္၍ ေျမမႈန႔္ကိုလည္း မိုးေပၚပစ္တင္ကာ ေခါင္းေပၚသို႔က်ေစၾက၏။
2:13 သူတို႔သည္ ေယာဘခံစားရေသာေဝဒနာအလြန္ျပင္းထန္သည္ကို ျမင္သျဖင့္ မည္သူမွ်စကားမေျပာဘဲ သူႏွင့္အတူေျမေပၚတြင္ ခုနစ္ရက္ခုနစ္ညထိုင္ေနေလ၏။