Job 30
30:1 ယခုမူကား ငါ့ထက္အသက္ငယ္ေသာသူတို႔သည္ ငါ့ကို ေလွာင္ေျပာင္ၾကေလၿပီ။ သူတို႔၏ဖခင္မ်ားသည္ ငါ့သိုးတို႔ကိုထိန္းေပးေသာေခြးမ်ားႏွင့္အတူထားဖို႔ပင္ မတန္ေသာသူမ်ားျဖစ္ၾက၏။
30:2 သူတို႔သည္ အားယုတ္ၾကၿပီျဖစ္၍ သူတို႔၏လက္႐ုံးအားကို ငါဘာလုပ္ရမည္နည္း။
30:3 သူတို႔သည္ ဆင္းရဲငတ္မြတ္ေသာေၾကာင့္ ပိန္ခ်ဳံးၾက၏။ ညအခ်ိန္တြင္ ပ်က္စီးဆိတ္သုဥ္းရာ ေျခာက္ေသြ႕ေသာေျမသို႔ ေျပးသြားၾက၏။
30:4 သူတို႔သည္ ငန္က်ိေနေသာခ်ဳံပင္႐ြက္မ်ားကို ခူးစားခဲ့ရ၍ ရွားျမစ္သည္လည္း သူတို႔၏အစာျဖစ္၏။
30:5 သူခိုးကို ေအာ္ဟစ္ေမာင္းထုတ္သကဲ့သို႔ သူတို႔သည္ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွ ေမာင္းထုတ္ခံရသူမ်ားျဖစ္၏။
30:6 လွ်ိဳေျမာင္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းမ်ား၊ ေျမတြင္းမ်ားႏွင့္ ေက်ာက္တြင္းမ်ားတြင္ ေနထိုင္ရၾက၏။
30:7 ခ်ဳံပုတ္မ်ားေအာက္တြင္ ဟီသံျပဳ၍ ေပါင္းပင္မ်ားၾကားတြင္ တိုးေဝွ႔ေနရၾက၏။
30:8 လူမိုက္သားသမီးမ်ား၊ နာမည္ပ်က္သူ၏သားသမီးမ်ားျဖစ္၍ သူတို႔၏ျပည္မွႏွင္ထုတ္ခံရၾက၏။
30:9 ယခုမွာ ငါသည္ သူတို႔အဖို႔ ေလွာင္ေျပာင္သီဆိုစရာ၊ သူတို႔အလယ္တြင္ ပုံခိုင္းေျပာဆိုစရာ ျဖစ္ရေလၿပီ။
30:10 သူတို႔သည္ ငါ့ကို စက္ဆုပ္႐ြံရွာသျဖင့္ ေဝးေဝးေရွာင္ေနၾက၏။ ငါ့မ်က္ႏွာကို တံေတြးေထြးဖို႔ပင္ ဝန္မေလးၾက။
30:11 ကိုယ္ေတာ္သည္ ငါ့ေလးႀကိဳးကို ေလ်ာ့ရဲေစ၍ ငါ့ကို ဒုကၡေရာက္ေစ၏။ သူတို႔သည္လည္း ငါ့ေရွ႕တြင္ ဇက္ႀကိဳးကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္ၾက၏။
30:12 သူတို႔သည္ လက္ယာဘက္မွေန၍ အုပ္စုလိုက္ ထႂကြၾကလ်က္ ငါ့ေျခကို တြန္းၾက၏။ ငါ့ကို ဖ်က္ဆီးရန္ နည္းလမ္းရွာႀကံၾက၏။
30:13 ငါသြားမည့္လမ္းကိုဖ်က္ဆီး၍ ငါ့ကို ပိုၿပီးဒုကၡေပးၾက၏။ သူတို႔ကို ဆီးတားမည့္သူ တစ္ေယာက္မွ်မရွိ။
30:14 အေပါက္အက်ယ္ႀကီးကို ျဖတ္ဝင္လာသကဲ့သို႔ သူတို႔သည္ ဝင္လာၾက၍ တဟုန္ထိုးေျပးလာၾက၏။
30:15 ထိတ္လန႔္ဖြယ္ေဘးတို႔သည္ ငါ့ထံသို႔ ေျပးဝင္လာ၍ ငါ့ဂုဏ္သေရကို ေလကဲ့သို႔ တိုက္ခ်ေလၿပီ။ ငါ၏စည္းစိမ္ဥစၥာကိုလည္း တိမ္တိုက္ကဲ့သို႔ လြင့္ေမ်ာသြားေစၿပီ။
30:16 ယခုမွာ ငါ့စိတ္ဝိညာဥ္ ေျမခလုၿပီ။ ဒုကၡေန႔ရက္မ်ားသည္လည္း ငါ့ကို ဆုပ္ကိုင္ထားေလၿပီ။
30:17 ညဘက္ေရာက္လွ်င္ ငါ့အ႐ိုးတို႔သည္ အလြန္ကိုက္ခဲ၏။ ေဝဒနာမ်ားသည္လည္း သက္သာျခင္း မရွိ။
30:18 ငါ့အဝတ္သည္ အားျပင္းျပင္းႏွင့္ဆြဲဆုတ္ခံရသျဖင့္ ပုံပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္ကာ လည္ပင္းၾကပ္ေနေသာအက်ႌကဲ့သို႔ ငါ့ကို ရစ္ပတ္ထား၏။
30:19 ငါ့ကို ႐ႊံ႕ထဲသို႔ပစ္ခ်ေတာ္မူသျဖင့္ ငါသည္ ေျမမႈန႔္၊ ျပာမႈန႔္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ရပါ၏။
30:20 ကိုယ္ေတာ့္ထံ အကြၽႏ္ုပ္အကူအညီေအာ္ဟစ္ေတာင္းခံေသာ္လည္း ထူးေတာ္မမူ။ မတ္တတ္ရပ္ျပေသာ္လည္း အကြၽႏ္ုပ္ကို ဤအတိုင္းၾကည့္ေတာ္မူ၏။
30:21 ကိုယ္ေတာ္သည္ အကြၽႏ္ုပ္ကို ရက္စက္စြာျပဳေတာ္မူၿပီ။ အားႀကီးေသာလက္ေတာ္ျဖင့္ ညႇဥ္းဆဲေတာ္မူၿပီ။
30:22 အကြၽႏ္ုပ္ကို ဆြဲမၿပီး ေလထဲသို႔ ပစ္လႊတ္လိုက္သျဖင့္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ေလျပင္းမုန္တိုင္းထဲတြင္ လူးလြန႔္လြင့္ပါသြားပါ၏။
30:23 အေၾကာင္းမူကား ကိုယ္ေတာ္သည္ အကြၽႏ္ုပ္ကို ေသျခင္းသို႔လည္းေကာင္း၊ သက္ရွိသတၱဝါအားလုံးစုေတ့ရာသို႔လည္းေကာင္း အေရာက္ပို႔မည္ကို အကြၽႏ္ုပ္သိပါ၏။
30:24 အကယ္စင္စစ္ ဒုကၡေရာက္ေနေသာသူသည္ လက္မဆန႔္ဘဲေနမည္ေလာ။ ဒုကၡေရာက္ေသာအခါ အကူအညီမေတာင္းဘဲေနမည္ေလာ။
30:25 ဒုကၡေရာက္ေသာသူအတြက္ ငါမငိုေႂကြးဘဲေနခဲ့သေလာ။ ႏြမ္းပါးေသာသူအတြက္ ငါဝမ္းမနည္းဘဲေနခဲ့သေလာ။
30:26 အေကာင္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေသာအခါ အဆိုးမ်ားသာ ေရာက္လာ၏။ အလင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ေသာအခါ အေမွာင္သာ ေရာက္လာ၏။
30:27 ငါ့ရင္ထဲတြင္ မနားတမ္းဗေလာင္ဆူေန၏။ ဒုကၡေန႔ရက္မ်ားကိုသာ ငါႀကဳံေနရ၏။
30:28 ငါသည္ ေနေရာင္ကြယ္ရာ အေမွာင္ထဲတြင္ သြားလာရ၏။ လူစုလူေဝးထဲတြင္ရပ္၍ အကူအညီေအာ္ဟစ္ေတာင္းခံရ၏။
30:29 ေခြးအတို႔ႏွင့္ ညီအစ္ကိုေတာ္ရ၏။ ငွက္ကုလားအုတ္တို႔ႏွင့္ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ရ၏။
30:30 ငါ့အေရျပားမ်ား ညိဳမဲသြားၿပီး ကြာက်ကုန္ပါၿပီ။ ငါ့ကိုယ္ခႏၶာသည္လည္း အဖ်ားေၾကာင့္ ပူျခစ္လ်က္ရွိပါ၏။
30:31 ငါ့ေစာင္းသည္ ျမည္တမ္းသီခ်င္းသီဆိုရန္၊ ငါ့ပေလြသည္လည္း ငိုေႂကြးသီခ်င္းသီဆိုရန္ ျဖစ္သြားရၿပီ။