Acts 14
14:1 ေပါလုႏွင့္ဗာနဗတို႔သည္ ဣေကာနိၿမိဳ႕၌လည္း ဂ်ဴးလူမ်ိဳး၏ဝတ္ျပဳစည္းေဝးေက်ာင္း သို႔ဝင္၍ ထိုနည္းတူ ေဟာေျပာၾကရာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးႏွင့္ဂရိလူမ်ိဳးအေျမာက္အျမားတို႔သည္ ယုံၾကည္ၾက၏။
14:2 သို႔ေသာ္ မယုံၾကည္ေသာဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔သည္ လူမ်ိဳးျခားတို႔ကို ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္၍ ညီအစ္ကိုတို႔အေပၚ မလိုမုန္းထားစိတ္ ျဖစ္ေပၚေစၾက၏။
14:3 ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ အခ်ိန္အတန္ၾကာေနလ်က္ သခင္ဘုရားအားျဖင့္ ရဲရင့္စြာေဟာေျပာၾက၏။ သခင္ဘုရားသည္လည္း သူတို႔၏လက္ျဖင့္ နိမိတ္လကၡဏာမ်ားႏွင့္အံ့ဩဖြယ္ရာမ်ားကို ျပဳခြင့္ေပးေတာ္မူ၍ မိမိေက်းဇူးေတာ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာႏႈတ္ကပတ္တရားဘက္၌ သက္ေသခံေတာ္မူ၏။
14:4 ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔သည္ ႏွစ္စုကြဲ၍ အခ်ိဳ႕တို႔သည္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔ဘက္၌ပါၾကၿပီး အခ်ိဳ႕တို႔သည္ တမန္ေတာ္တို႔ဘက္၌ပါၾက၏။
14:5 လူမ်ိဳးျခားမ်ားႏွင့္ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔သည္ သူတို႔၏အႀကီးအကဲမ်ားႏွင့္အတူ တမန္ေတာ္တို႔ကို ႏွိပ္စက္၍ ခဲႏွင့္ေပါက္သတ္ရန္ ႀကံစည္အားထုတ္ၾကေသာအခါ
14:6 တမန္ေတာ္တို႔သည္ ၾကားသိ၍ လုေကာနိျပည္ရွိၿမိဳ႕မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ လုတၱရၿမိဳ႕၊ ေဒရေဗၿမိဳ႕ႏွင့္ ဝန္းက်င္ရွိေဒသမ်ားသို႔ ထြက္ေျပးကာ
14:7 ထိုအရပ္တို႔၌ ေကာင္းျမတ္ေသာသတင္းကိုေဟာေျပာလ်က္ေနၾက၏။
14:8 လုတၱရၿမိဳ႕တြင္ ေျခခ်ည့္ေသာလူတစ္ဦးထိုင္လ်က္ေန၏။ သူသည္ အမိဝမ္းတြင္းကပင္ ေျခမသန္စြမ္းသူျဖစ္လ်က္ တစ္ခါမွ် လမ္းမေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေပ။
14:9 ထိုသူသည္ ေပါလုေဟာေျပာသည္ကို နားေထာင္ေန၏။ ေပါလုသည္ ထိုသူကို ေစ့ေစ့ၾကည့္၍ အေကာင္းပကတိျဖစ္ရန္ သူ၌ ယုံၾကည္ျခင္းရွိေၾကာင္း ျမင္လွ်င္
14:10 “ထ၍ သင့္ေျခေထာက္ျဖင့္ မတ္မတ္ရပ္ေလာ့”ဟု က်ယ္ေလာင္ေသာအသံျဖင့္ဆို၏။ ထိုအခါ သူသည္ ထခုန္၍ လမ္းေလွ်ာက္ေလ၏။
14:11 လူတို႔သည္ ေပါလုျပဳေသာအရာကို ျမင္လွ်င္ “ဘုရားမ်ားသည္ လူ႔အသြင္ကိုေဆာင္လ်က္ ငါတို႔ထံသို႔ ဆင္းသက္လာေလၿပီ”ဟု မိမိတို႔အသံကိုက်ယ္စြာျပဳ၍ လုေကာနိဘာသာစကားျဖင့္ ေျပာဆိုၾက၏။
14:12 သူတို႔သည္ ဗာနဗကို ဇုသဟုေခၚ၍ ေပါလုသည္ ဦးေဆာင္ေဟာေျပာသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔ကို ေဟရေမဟုေခၚၾက၏။
14:13 ၿမိဳ႕အျပင္၌ရွိေသာ ဇုသ၏ယဇ္ပုေရာဟိတ္သည္ လူထုပရိသတ္ႏွင့္အတူ ယဇ္ပူေဇာ္လို၍ ႏြားလားႏွင့္ပန္းကုံးမ်ားကို ၿမိဳ႕တံခါးဝသို႔ ယူေဆာင္လာ၏။
14:14 တမန္ေတာ္ဗာနဗႏွင့္ေပါလုတို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကိုၾကားလွ်င္ မိမိတို႔၏အဝတ္ကိုဆုတ္ၿဖဲ၍ လူထုပရိသတ္အလယ္သို႔ေျပးသြားကာ
14:15 “မိတ္ေဆြတို႔၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤအရာတို႔ကို ျပဳၾကသနည္း။ ငါတို႔သည္လည္း သင္တို႔နည္းတူ သာမန္လူသားမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး သင္တို႔သည္ ဤအခ်ည္းႏွီးေသာအရာမ်ားကိုစြန႔္ခြာ၍ ေကာင္းကင္၊ ေျမႀကီး၊ ပင္လယ္ႏွင့္ ၎တို႔၌ရွိေသာအရာအားလုံးတို႔ကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာ အသက္ရွင္သည့္ဘုရားသခင္ထံသို႔ ေျပာင္းလဲၾကရန္ သင္တို႔အား ေကာင္းျမတ္ေသာသတင္းကိုေဟာေျပာေနသူမ်ားျဖစ္ၾက၏။
14:16 လြန္ေလၿပီးေသာေခတ္ကာလမ်ားတြင္ ဘုရားသခင္သည္ လူမ်ိဳးတကာတို႔ကို မိမိတို႔လမ္းစဥ္အတိုင္းေလွ်ာက္လွမ္းၾကရန္ အခြင့္ေပးထားေတာ္မူ၏။
14:17 သို႔ေသာ္ မိမိအေၾကာင္းကို သက္ေသမခံဘဲေနေတာ္မူသည္မဟုတ္။ ကိုယ္ေတာ္သည္ သင္တို႔ အတြက္ ေကာင္းကင္မွမိုး႐ြာေစေတာ္မူ၍ အသီးအႏွံျဖစ္ထြန္းေသာ ရာသီတို႔ကိုေပးကာ အစာအာဟာရႏွင့္ဝမ္းေျမာက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ သင္တို႔ စိတ္ႏွလုံးကို ျပည့္ဝေစလ်က္ ေကာင္းေသာအမႈကို ျပဳေတာ္မူ၏”ဟု ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုၾက၏။
14:18 သူတို႔သည္ ထိုသို႔ေျပာဆိုလ်က္ မိမိတို႔အား ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္းမျပဳၾကရန္ လူထုပရိသတ္မ်ားကို ခဲယဥ္းစြာတားျမစ္ရ၏။
14:19 ထိုအခါ အႏၲိအုတ္ၿမိဳ႕ႏွင့္ဣေကာနိၿမိဳ႕တို႔မွ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတို႔သည္ ေရာက္လာၾကၿပီး လူထုပရိသတ္မ်ားကိုစည္း႐ုံးကာ ေပါလုကိုခဲႏွင့္ေပါက္၍ သူေသၿပီဟုထင္မွတ္လ်က္ ၿမိဳ႕ျပင္သို႔ဆြဲထုတ္ၾက၏။
14:20 သို႔ေသာ္ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ သူ႔ကိုဝိုင္းရံလ်က္ေနၾကစဥ္ သူသည္ ထ၍ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ဝင္ေလ၏။ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ေပါလုသည္ ဗာနဗႏွင့္အတူ ေဒရေဗၿမိဳ႕သို႔ ထြက္ခြာသြားေလ၏။
14:21 သူတို႔သည္ ထိုၿမိဳ႕၌ ေကာင္းျမတ္ေသာသတင္းကိုေဟာေျပာလ်က္ လူမ်ားစြာတို႔ကို တပည့္ေတာ္ျဖစ္ေစၾက၏။ ထို႔ေနာက္ လုတၱရၿမိဳ႕၊ ဣေကာနိၿမိဳ႕ႏွင့္ အႏၲိအုတ္ၿမိဳ႕မ်ားသို႔ ျပန္သြားၿပီးလွ်င္
14:22 တပည့္ေတာ္တို႔၏စိတ္ႏွလုံးကို ခိုင္ခံ့ၿမဲၿမံေစလ်က္ ယုံၾကည္ျခင္း၌ ဆက္၍တည္ေနၾကရန္ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ကာ “ငါတို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္သို႔ဝင္ရန္ မ်ားစြာေသာဆင္းရဲဒုကၡကို ျဖတ္သန္းရမည္”ဟု ဆိုၾက၏။
14:23 အသင္းေတာ္တိုင္းတြင္လည္း သူတို႔အတြက္ အသင္းေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားကိုခန႔္ထား၍ အစာေရွာင္လ်က္ ဆုေတာင္းၾကကာ သူတို႔ယုံၾကည္ေသာသခင္ဘုရားထံသို႔ သူတို႔ကိုအပ္ႏွံၾက၏။
14:24 ထို႔ေနာက္ ေပါလုႏွင့္ဗာနဗတို႔သည္ ပိသိဒိျပည္ကိုျဖတ္၍ ပံဖုလိျပည္သို႔ေရာက္ကာ
14:25 ေပရေဂၿမိဳ႕၌ ႏႈတ္ကပတ္တရားကိုေဟာေျပာၿပီးလွ်င္ အတၱလိၿမိဳ႕သို႔ ဆင္းသြားၾက၏။
14:26 ထိုၿမိဳ႕မွတစ္ဆင့္ ႐ြက္လႊင့္ကာ ယခု သူတို႔ေဆာင္႐ြက္ၿပီးစီးသြားေသာအမႈေတာ္အတြက္ ဘုရားသခင္၏ေက်းဇူးေတာ္၌အပ္ႏွံျခင္းခံခဲ့ရာအႏၲိအုတ္ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္သြားၾက၏။
14:27 သူတို႔ေရာက္ၾကေသာအခါ အသင္းေတာ္ကိုစုေဝးေစလ်က္ မိမိတို႔အားျဖင့္ ဘုရားသခင္ျပဳေတာ္မူသမွ်တို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ယုံၾကည္ျခင္းတံခါးကို လူမ်ိဳးျခားတို႔အတြက္ ဖြင့္ေပးေတာ္မူေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း ေျပာၾကားၾက၏။
14:28 ထို႔ေနာက္ သူတို႔သည္ တပည့္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာေနၾက၏။