Isaiah 57
57:1 ေျဖာင့္မတ္ေသာသူသည္ဆုံး၍ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာသူတို႔သည္ ပယ္ရွားျခင္းကို ခံရေသာအခါ၊ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူကို မေကာင္းေသာအမွုအရာထဲက ႐ုပ္သိမ္းၿပီဟု အဘယ္သူမၽွ မဆင္ျခင္၊ အဘယ္သူမၽွ မေအာက္ေမ့ၾက။
57:2 ထိုသို႔ေသာ သူသည္ ခ်မ္းသာထဲသို႔ ဝင္ရ၏။ ေျဖာင့္မတ္စြာက်င့္လ်က္ မိမိအိပ္ရာေပၚမွာ ၿငိမ္ရ၏။
57:3 စုန္းမသား၊ ေမ်ာက္မထားေသာ မိန္းမသား၊ ျပည့္တန္ဆာမသားတို႔၊ ခ်ဥ္းကပ္ၾကေလာ့။
57:4 သင္တို႔သည္ အဘယ္သူကို က်ီစယ္ၾကသနည္း။ အဘယ္သူအားႏွုတ္ကိုဖြင့္၍ လၽွာကို ထုတ္ျပၾကသနည္း။ သင္တို႔သည္ ေဖာက္ျပန္ေသာ အမ်ိဳး၊ သစၥာပ်က္ေသာအမ်ိဳး ျဖစ္ၾကသည္မဟုတ္ေလာ။
57:5 စိမ္းေသာ သစ္ပင္ရွိသမၽွေအာက္မွာ ႐ုပ္တုဆင္းတု၌ တပ္မက္ေသာသူ၊ ခ်ိဳင့္ထဲ၊ ေက်ာက္ေစာင္းေအာက္မွာ သူငယ္ကို သတ္ေသာသူ မဟုတ္ေလာ။
57:6 ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ေခ်ာေသာေက်ာက္ခဲတို႔တြင္ သင္၏တာရွိ၏။ ထိုသို႔ေသာအရာတို႔သည္ သင္၏အေမြျဖစ္၏။ ထိုသို႔ေသာ အရာေရွ႕မွာ သြန္းေလာင္းရာပူေဇာ္သကာႏွင့္ ေဘာဇဥ္ပူေဇာ္သကာကို ျပဳတတ္၏။ ထိုအမွုတို႔ကို ငါႏွစ္သက္တတ္သေလာ။
57:7 ျမင့္လွေသာ ေတာင္ႀကီးေပၚမွာ သင္၏ခုတင္ကိုထားၿပီလၽွင္၊ ထိုအရပ္သို႔တက္၍ ယဇ္ပူေဇာ္တတ္၏။
57:8 သင္ေအာက္ေမ့စရာ သက္ေသကို တံခါးႏွင့္ တိုင္ေနာက္မွာ ထားၿပီး။ ငါမွတစ္ပါး အျခားသူတို႔အား အဝတ္ကိုခၽြတ္၍၊ အိပ္ရာေပၚသို႔ တက္ေလၿပီ။ မိမိခုတင္ကို က်ယ္ေစ၍ သူတို႔ႏွင့္ ဝန္ခံၿပီ။ သူတို႔ခုတင္ကိုလည္း တပ္မက္၍၊ ေနရာအရပ္ကို ရွာေလၿပီ။
57:9 ဆီေမႊးပါလ်က္၊ ရွင္ဘုရင့္ထံသို႔သြားၿပီ။ နံ့သာမ်ိဳးမ်ားကိုသုံးၿပီ။ တမန္တို႔ကို ေဝးေသာအရပ္သို႔ ေစလႊတ္၍၊ မရဏနိုင္ငံတိုင္ေအာင္ မိမိကိုမိမိ ႏွိမ့္ခ်ၿပီ။
57:10 ေဝးစြာခရီးသြား၍ ပင္ပန္းေသာ္လည္း စိတ္မပ်က္။ ႀကိဳးစား၍ အသက္လြတ္ေသာေၾကာင့္ အားေလ်ာ့ျခင္းမရွိ။
57:11 သင္သည္ သစၥာပ်က္သည္ တိုင္ေအာင္လည္းေကာင္း၊ ငါ့ကိုေမ့ေလ်ာ့၍ သတိမျပဳဘဲေနသည္ တိုင္ေအာင္လည္းေကာင္း၊ အဘယ္သူကို ေၾကာက္ရြံ့သနည္း။ ငါသည္ ေရွးကာလမွစ၍ တိတ္ဆိတ္စြာေနေသာေၾကာင့္၊ သင္သည္ ငါ့ကိုမေၾကာက္ဘဲ ေနသည္မဟုတ္ေလာ။
57:12 သင္၏ကုသိုလ္ႏွင့္၊ သင္ျပဳေသာအမွုတို႔ကို ငါေဖာ္ျပမည္။
57:13 ထိုသို႔ေသာအမွုသည္ အက်ိဳးကို မေပးနိုင္။ သင္သည္ ေအာ္ဟစ္ေသာအခါ၊ သင္၏အလုံးအရင္းတို႔သည္ ကယ္ႏုတ္ၾကေစ။ ေလသည္ သူတို႔ကို တိုက္သြားလိမ့္မည္။ ေလတစ္မွုတ္ႏွင့္ လြင့္ၾကလိမ့္မည္။ ငါ့ကို ကိုးစားေသာသူမူကား၊ ျပည္ေတာ္ကို ပိုင္၍၊ ငါ၏သန္႔ရွင္းေသာေတာင္ကို အေမြခံရလိမ့္မည္။
57:14 ထိုအခါ ေျမကိုဖို႔ၾက။ ေျမကိုဖို႔ၾက။ လမ္းကိုျပင္ၾက။ ငါ့လူတို႔၏ လမ္းခရီး၌ အဆီးအတားမရွိေစႏွင့္ဟု ငါေျပာဆိုရ၏။
57:15 အေၾကာင္းမူကား၊ သန္႔ရွင္းျခင္းဟု နာမရွိေတာ္မူထေသာ၊ အနႏၲကာလတည္းဟူေသာ ဘုံဗိမာန္၌ စံေတာ္မူထေသာ၊ အထြဋ္အျမတ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ ငါသည္ ျမင့္ျမတ္သန္႔ရွင္းေသာ အရပ္၌ေန၏။ စိတ္ႏွိမ့္ခ်ေသာသူႏွင့္၊ ႏွလုံးေၾကကြဲေသာ သူတို႔၏စိတ္ဝိညာဥ္အသက္ရွင္ေစျခင္းငွာ၊ ေၾကကြဲႏွိမ့္ခ်ေသာ စိတ္သေဘာရွိေသာသူတို႔၌လည္း ငါေန၏။
57:16 ငါသည္ အစဥ္မျပတ္ တရားေတြ႕မည္မဟုတ္။ အစဥ္မျပတ္ အမ်က္ထြက္မည္မဟုတ္။ ထိုသို႔ဟုတ္လၽွင္၊ အသက္သည္ ငါ့ေရွ႕မွာေပ်ာက္၍၊ ငါဖန္ဆင္းေသာဝိညာဥ္သည္ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ေရာက္လိမ့္မည္။
57:17 သူ၏ ေလာဘလြန္က်ဴးျခင္းအျပစ္ေၾကာင့္၊ ငါသည္ အမ်က္ထြက္၍ ဒဏ္ခတ္ေလ၏။ အမ်က္ထြက္၍ မ်က္ႏွာကို လႊဲေလ၏။ သူသည္လည္း မိမိအလိုရွိရာလမ္းသို႔ လႊဲသြားေလ၏။
57:18 သူ၏ အက်င့္ဓေလ့တို႔ကို ငါျမင္ၿပီ။ သူ႔ကိုအနာေပ်ာက္ေစ၍ လမ္းျပဦးမည္။ သူ႔ကိုလည္းေကာင္း၊ သူႏွင့္အတူ စိတ္ညႇိုးငယ္ေသာ သူတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းသာေပးဦးမည္။
57:19 ငါသည္ ႏွုတ္ခမ္းအသီးကို ဖန္ဆင္း၏။ ေဝးေသာသူ၌လည္းေကာင္း၊ နီးေသာသူ၌လည္းေကာင္း ၿငိမ္သက္ျခင္းျဖစ္ေစ၊ ၿငိမ္သက္ျခင္းျဖစ္ေစ၊ သူ၏အနာကို ငါေပ်ာက္ေစမည္ဟု ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူ၏။
57:20 မတရားေသာသူတို႔မူကား၊ မၿငိမ္နိုင္ဘဲလွုပ္ရွား၍၊ ရႊံ့ႏွင့္ အမွိုက္ကိုပက္ေသာ ပင္လယ္ေရႏွင့္ တူၾက၏။
57:21 မတရားေသာသူတို႔၌ ၿငိမ္သက္ျခင္းမရွိဟု ငါ၏ဘုရားသခင္မိန္႔ေတာ္မူ၏။