Lamentations 4
4:1 ေျပာင္လက္သည့္ေရႊတို႔သည္ေမွးမွိန္၍ သြားေလၿပီ။ ဗိမာန္ေတာ္ေက်ာက္တို႔သည္လည္း လမ္းမ်ားေပၚတြင္ျပန႔္က်ဲလ်က္ေန၏။
4:2 ဇိအုန္ၿမိဳ႕သားလူငယ္လူရြယ္တို႔သည္ငါတို႔ အဖို႔ ေရႊကဲ့သို႔အဖိုးထိုက္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုအခါ၌မူေျမအိုးမ်ားကဲ့သို႔ မွတ္ယူျခင္းကိုခံရၾကေလၿပီ။
4:3 ဝံပုေလြမပင္လၽွင္မိမိသားငယ္ကိုနို႔တိုက္ ျပဳစုတတ္ေသာ္လည္း ငါ၏အမ်ိဳးသားမ်ားမူကား ငွက္ကုလားအုတ္မ်ားသဖြယ္မိမိတို႔ သားငယ္မ်ား အေပၚတြင္ရက္စက္ၾကေပသည္။
4:4 သူတို႔သည္မိမိတို႔၏နို႔စို႔ကေလးမ်ားအား အစာငတ္ေရငတ္ထား၍ေသေစၾက၏။ ကေလးသူငယ္တို႔သည္အစားအစာ ေတာင္းခံလ်က္ေနေသာ္လည္း သူတို႔အားအဘယ္သူမၽွမေပးၾက။
4:5 အမြန္ျမတ္ဆုံးစားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္မ်ားကို စားေသာက္ေလ့ရွိသူတို႔သည္လမ္းမ်ားေပၚ တြင္ အစာငတ္၍ေသၾကကုန္၏။ ဇိမ္ခံ၍ႀကီးျပင္းလာၾကသူတို႔သည္လည္း အမွိုက္ပုံကိုလက္ႏွင့္ယက္၍အစာရွာရ ၾက၏။
4:6 ငါ၏လူမ်ိဳးသည္ထာဝရဘုရား၏လက္ ေတာ္ျဖင့္ ႐ုတ္တရက္ၿပိဳလဲပ်က္စီးရသည့္ ေသာဒုံၿမိဳ႕ထက္အျပစ္ဒဏ္ပို၍ခံရ ပါ၏။
4:7 ငါတို႔၏မင္းညီမင္းသားမ်ားသည္ညစ္ညမ္း မွုမရွိ။ မိုးပြင့္ကဲ့သို႔ျဖဴစင္သန႔္ရွင္းၾက၏။ သူတို႔သည္အသားအရည္စိုေျပ က်န္းမာလ်က္ ခြန္အားေတာင့္တင္းသန္မာၾကကုန္သည္။
4:8 ယခုအခါသူတို႔၏အ႐ုပ္အဆင္းသည္ မည္းနက္လ်က္ မ်ိဳးမည္မေပၚဘဲလမ္းမ်ားေပၚတြင္လဲ၍ ေသေနရၾက၏။ သူတို႔အသားအရည္မွာသစ္သားသဖြယ္ ေျခာက္ကပ္လ်က္အရိုးမ်ားေပၚတြင္တြန႔္လိမ္၍ ေနေလၿပီ။
4:9 စစ္ပြဲတြင္က်ဆုံးေသေၾကရသူတို႔သည္ အစာေရစာျပတ္၍ ဆက္လက္အသက္မရွင္နိုင္ေတာ့ဘဲ တျဖည္းျဖည္းငတ္မြတ္ေသဆုံးသူမ်ားထက္ သာ၍ေကာင္းေသးသည္။
4:10 ငါ၏အမ်ိဳးသားတို႔ၾကဳံေတြ႕ရသည့္ ေဘးအႏၲရာယ္ဆိုးသည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွ၏။ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာတတ္ေသာမိခင္မ်ားပင္လၽွင္ မိမိတို႔သားသမီးမ်ားကိုျပဳတ္၍စားၾက၏။
4:11 ထာဝရဘုရားသည္ျပင္းထန္ေသာ အမ်က္ေတာ္အရွိန္ကိုအစြမ္းကုန္ လႊတ္ေတာ္မူေလၿပီ။ ကိုယ္ေတာ္သည္ဇိအုန္ၿမိဳ႕တြင္မီးေမႊး၍ထို ၿမိဳ႕ကို ျပာက်ေစေတာ္မူပါ၏။
4:12 အရပ္တကာရွိလူတို႔သည္လည္းေကာင္း လူမ်ိဳးျခားတို႔၏ဘုရင္မ်ားသည္လည္းေကာင္း အဘယ္ရန္သူမၽွေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕တံခါးမ်ားကိုခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္နိုင္လိမ့္ မည္ဟု မယုံၾက။
4:13 သို႔ရာတြင္ယင္းသို႔ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္မွုကား ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီ။ ထိုၿမိဳ႕၏ပေရာဖက္မ်ားႏွင့္ယဇ္ပုေရာဟိတ္ မ်ားသည္ အျပစ္ကူးၾကသျဖင့္အျပစ္မဲ့သူတို႔သည္ ေသရၾကေလၿပီ။
4:14 ၿမိဳ႕၏ေခါင္းေဆာင္တို႔သည္အဘယ္သူမၽွ မတို႔မထိခ်င္ေအာင္ေသြးမ်ားေပက်ံလ်က္ လမ္းမ်ားတြင္မ်က္မျမင္မ်ားကဲ့သို႔ လွည့္လည္သြားလာေနၾက၏။
4:15 လူတို႔က``ထြက္သြားၾကေလာ့၊သင္တို႔သည္ ညစ္ညမ္းလ်က္ရွိ၏။ ငါတို႔ကိုမတို႔မထိၾကႏွင့္'' ဟုေအာ္ဟစ္ ေျပာဆိုၾက၏။ သို႔ျဖစ္၍သူတို႔သည္မိမိတို႔အားလက္ခံ မည့္သူ မရွိဘဲ တစ္နိုင္ငံမွတစ္နိုင္ငံသို႔လွည့္လည္ သြားလာရၾကေလသည္။
4:16 ထာဝရဘုရားသည္သူတို႔အား ဂ႐ုစိုက္ေတာ္မမူေတာ့သျဖင့္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ကြဲလြင့္ေစေတာ္မူပါ၏။ ငါတို႔၏ယဇ္ပုေရာဟိတ္မ်ားႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုလည္းပမာဏျပဳေတာ္ မမူပါ။ မ်က္ႏွာသာမေပးၾကေတာ့ေခ်။
4:17 ငါတို႔သည္အဘယ္အခါ၌မၽွမေပၚလာသည့္ အကူအညီကိုေစာင့္ေမၽွာ္ေနခဲ့ၾက၏။ ငါတို႔သည္အဘယ္သို႔မၽွအကူအညီမေပး နိုင္သည့္ နိုင္ငံမွအကူအညီကို ဆက္လက္ေစာင့္ေမၽွာ္ခဲ့ၾက၏။
4:18 ရန္သူမ်ားသည္ငါတို႔အားေစာင့္၍ ၾကည့္ေနၾကသျဖင့္ငါတို႔သည္ လမ္းမ်ားေပၚ၌ပင္လၽွင္မသြားမလာရဲ ၾကပါ။ ငါတို႔၏ေန႔ရက္ကာလကုန္ဆုံးခဲ့ၿပီ။ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ၿပီ။
4:19 သူတို႔သည္မိုးေကာင္းကင္မွထိုးဆင္းလာသည့္ လင္းယုန္ငွက္မ်ားကဲ့သို႔ငါတို႔ကိုလိုက္လံ ဖမ္းဆီးၾကပါ၏။ ေတာင္ကုန္းမ်ားတြင္ငါတို႔ကိုလိုက္၍ရွာေဖြ ၾကပါ၏။ သဲကႏၲာရတြင္အမွတ္မထင္ဖမ္းဆီးၾကပါ၏။
4:20 သူတို႔သည္ထာဝရဘုရားေရြးခ်ယ္သည့္ဘုရင္ ငါတို႔၏အသက္သခင္ရန္သူအေပါင္းတို႔၏ေဘးမွ ကြယ္ကာေစာင့္ေရွာက္ရန္ငါတို႔ယုံၾကည္ကိုးစားသည့္ အရွင္ကိုဖမ္းဆီးၾကပါ၏။
4:21 ဧဒုံျပည္ႏွင့္ဥဇျပည္သားတို႔ရယ္ေမာ၍ ေနၾကေလာ့။ သင္တို႔ဝမ္းေျမာက္နိုင္သည့္ကာလဝမ္းေျမာက္လ်က္ ေနၾကေလာ့။ သင္တို႔ၾကဳံေတြ႕ရမည့္ေဘးအႏၲရာယ္သည္လည္း သက္ေရာက္လာလိမ့္မည္။ သင္သည္လည္းအဝတ္မဲ့လ်က္ဒယိမ္းဒယိုင္ႏွင့္ အရွက္ကြဲရလိမ့္မည္။
4:22 ဇိအုန္ၿမိဳ႕သည္မိမိ၏အျပစ္ေႂကြးကိုေပးဆပ္မွု ၿပီးဆုံးၿပီ။ ကိုယ္ေတာ္ရွင္သည္ငါတို႔အားတစ္ကၽြန္းတစ္နိုင္ငံတြင္ ဆက္လက္ထားရွိေတာ့မည္မဟုတ္။ သို႔ရာတြင္ အို ဧဒုံျပည္၊ထာဝရဘုရားသည္ သင့္အားအျပစ္ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူလိမ့္မည္။ သင္၏အျပစ္ကိုေဖာ္ျပေတာ္မူလိမ့္မည္။